Damian Kazak - Blog

Kliknij, aby zobaczyć zdjęcie w pełnym rozmiarze.

Fot. Damian Kazak

O tym, że zacznę pracę w portalu Plocek.pl wiedziałem już od jakiegoś czasu, ale nigdy bym się nie spodziewał, że pierwsze teksty jakie tam opublikuję będą dotyczyły takiej tragedii, w której straciliśmy tylu dobrych ludzi, z każdego szczebla.

Jeszcze w czwartek omawiałem teksty, jakie będę musiał zrealizować w tym tygodniu. Nie spodziewałem się, że pierwsze artykuły jakie napiszę dla Plocka będą o obchodach żałoby narodowej po takiej tragedii. To było i jest dla mnie bardzo trudne. Ten czas pokazał mi też, że jeszcze daleko mi do zawodowego dziennikarza.

Pierwsze wyjście na miasto w celu zrealizowania materiału po bardzo długiej przerwie. Aparat w ręku, mętlik w głowie. Muszę napisać o mszy św. w intencji Jana Pawła II i ofiar katastrofy, w następnym dniu o mszy św. w intencji ofiar Katynia, tych sprzed 70. lat i tych z soboty. Tylko co ja mam napisać? Jak można pisać o mszy? Mam rozmawiać z tymi ludźmi? Tylko o co ich zapytać, żeby nie zranić? Wiele pytań bez odpowiedzi. Materiał zrobiłem. Pytań nie zadałem. Bałem się. Bałem się, że kogoś zranię, bałem się, że ktoś może odebrać to jako pytania ciekawskiego dziennikarza tylko dla newsa. Nie potrafiłem podejść, nigdy wcześniej nie byłem w takiej sytuacji. Nie bardzo wiedziałem jak się zachować. Usprawiedliwiałem to tym, że i tak każdy z tych ludzi mówiłby to samo, niewiele by z tego dodało coś moim materiałom.

Ten czas, to dla mnie nie tylko czas zadumy i refleksji. Dowiaduję się coraz to więcej pozytywnych rzeczy o Prezydencie Kaczyńskim, którego może i nie popierałem politycznie, ale cenię go jako człowieka, bo dopiero teraz, po jego śmierci widzę jaki był naprawdę. Wielka szkoda, że telewizja nie mogła pokazać go takim jakim był naprawdę. Stresował się, nie lubił kamer i aparatów, a poza nimi był zupełnie inny. Ten czas to dla mnie także czas próby w tym zawodzie, bo jednak coś pisać trzeba, z ludźmi rozmawiać też i mam nadzieję, że już nigdy nie będę musiał pytać ludzi o uczucia w takim momencie, bo po prostu nie wiem, czy się przełamię.

O wynikach przeczytacie na damiankazak.pl

Wczoraj, kiedy dostałem wiadomość od Bartka Graczaka "No, no 3 głosy..." poczułem się jakbym dostał cios obuchem w łeb. Mimo wszystko zależało mi na tym konkursie. Nie wiedziałem, czy cieszyć się z wysokiego miejsca, czy płakać, że 3 głosy dzieliły mnie od sukcesu.

Dziś jest inaczej: wiem, że coś osiągnąłem. IV miejsce (na 250 dziennikarzy) jakie zająłem w głosowaniu internautów  to mimo wszystko sukces. Choć nie trudno wnioskować, że etap głosowania internautów w konkursie Wiadomości24.pl był większym sprawdzianem PR'u niż umiejętności dziennikarskich.

Zwycięzca, Paweł Rogaliński miał wielkie zaplecze Public Relations, z którego skorzystał. Profil jego bloga na NK ma ponad 200 tys. znajomych, ale tylko garstka, bo 1,7 tys. zdecydowała się oddać swój głos. W takim razie, czy to dużo? Według mnie, nie.

Ja zaś po tym konkursie widzę jakie wsparcie płynęło od moich znajomych i Czytelników. Słowa otuchy, gratulacje, ale także życzenia jakie płynęły do mnie w trakcie i po publikacji wyników to pokazały. Znajomi sami z siebie motywowali się i promowali głosowanie na mnie. Czego chcieć więcej?

Mimo tego, że trochę czuję się przegranym to dzięki Wam wygrałem. To Wy pokazaliście mi, że to co robię jest dobre. To Wam dziękuję przede wszystkim. Znajomym, Czytelnikom, a także tym, którzy nie znali moich materiałów, a i tak na mnie zagłosowali. Dziękuję wszystkim. Dzięki Wam wygrałem i nie potrzebuję dyplomów i nagród, aby mieć na to dowód.

10 lutego oficjalnie ruszyła moja nowa strona internetowa. Zapraszam do zapoznania się z moim portfolio dziennikarskim, można także przeczytać co nie co na mój temat lub przejrzeć moje profile.

www.damiankazak.pl

Dlaczego prywatna strona internetowa?

Postanowiłem odciążyć mojego bloga z informacji na mój temat, wszelkich newsów i artykułów, które się tu pojawiały. Od dziś moje artykuły i informacje na mój temat będą pojawiały się tylko i wyłącznie tam, a blog będzie zawierał tylko i wyłącznie notki powiedzmy, że czysto "blogowe" :). Spodobała mi się forma "mixu", jaki postanowiłem opublikować, ponieważ w miarę uporządkowany i estetyczny sposób mogę przedstawić swoją twórczość, ale także polecić Wam najnowsze notki z bloga i zaproponować lekturę najnowszych artykułów z serii. Aktualnie jest to seria artykułów "Jak napisać artykuł?", lecz pojawią się inne :)

Polecam i pozdrawiam!

Coraz częściej spotykam się z nowym stylem tytułów w portalach informacyjnych. Chodzi mi o tytuły typu "Wiemy, które Toyoty mogą mieć wadliwy pedał gazu" - ten z Gazety.pl, czy "Elton John w Polsce - znamy ceny biletów" opublikowany na Onecie.

Mówią, że ciekawość, to "pierwszy stopień do piekła", lecz portale informacyjne bardzo szybko nauczyły się wykorzystywać ludzką ciekawość. Aby zachęcić użytkownika do kliknięcia w tytuł i przeczytania tekstu używa się wielu zabiegów. Najczęściej spotykane są: wprowadzanie użytkownika w błąd, kontrowersyjność, intryga i ostatnio spotykany sposób, jak ja to nazywam, typu "wiemy, ale nie powiemy", a na pewno nie tak szybko, czyli "Wiemy, które Toyoty mogą mieć wadliwy pedał gazu", czy "Elton John w Polsce - znamy ceny biletów".

Tego, jak internauta zachowuje się w sieci uczą na specjalnych wykładach i warsztatach. Nie od dziś wiadomo, że przy przeglądaniu informacji na portalach informacyjnych nie klikamy w tytuły, które nas nie zainteresują, dlatego obserwujemy coraz to nowsze pomysły na "zaciągnięcie" użytkownika do artykułu.

Być może na portale wpłynęła informacja Rzeczpospolitej, która pisała ostatnio, że "badania amerykańskiej firmy Outsell udowodniły, że prawie połowa użytkowników Google News czyta tylko nagłówki i nie odwiedza już stron wydawnictw, które są źródłem informacji". To dowodzi tezie, że internautom wystarczą już tylko tytuły i zajawki. Reszty już się nie czyta.

Typ tytułów "wiemy, ale nie powiemy" można użyć w każdej dziedzinie. Dla potwierdzenia kilka takich, które wymyśliłem na szybko:
- polityka: "Wiemy, czy Tusk będzie kandydował w wyborach"
- pogoda: "Wiemy jaka będzie pogoda na najbliższe dni"
- rozrywka: "Wiemy, ile Doda wydała na cycki!"

I tak dalej, i tak dalej... Takich przykładów można mnożyć wiele. Tylko czy to się sprzeda?